Gazetede yazmaya ara verince, bir haller oldu bana... Sevgili dostum Murat Kümüştekin ‘Gel bizim internet sitemizde yaz' diye teklif edince ya da bize sahip çıkınca kendimi futbol  yazıları ile sınırladım... Neden böyle yaptım bilmiyorum...  Kendimi spora verdim birden... Sporun futbol dalına... Belki de Manisa'nın o bitmek bilmeyen dedikodularından, menfaat çatışmalarından, hırsları bir türlü bitmeyenlerin yaptıkları inanılmaz olaylardan ve bunlara seyirci kalan şehrin idari amirlerinden bahsetmekten kaçındım...

Aman heyecanlanmayın, bu konulara yine girmeyeceğim... Gaza da gelmeyeceğim... Onlar geride kaldı... Belki ileride yine bu tür konulara balıklama dalarım ama şimdi hiç niyetim yok... Ne kendi keyfimi kaçırmaya, ne de başkalarının keyfini kaçırmaya...

Size hafta sonu yaşadığım sinema maceramı anlatacağım... Kadim dostum Kemal Anaç kardeşim benim hafta sonu yoldaşım oldu. Birlikte önce o rezalet Ankaragücü-Fenerbahçe maçını seyrettik, sonra içimizdeki sesi dinleyip ikinci rezil maçtan kurtulduk...  O da malum Ankaraspor-Galatasaray maçı... İyi ki içimizdeki sesi dinlemişiz... Çünkü iki rezil maçı bizim bünye kaldırmazdı...

Fikir babası olarak Kemal dostuma dedim ‘Hadi sinemaya gidelim...' Aslında gençliğimizde hafta sonu programlarımız daha başka olurdu... Ama onların geride kaldığını anladım... Çünkü ilk aklıma sinema geldi...  Eskiden güzel bir yemek, daha sonra sıkı bir eğlence yapardık dostlarımızla... Dedim ya, yaş ilerledikçe akıllara gelen programlarda başka oluyor... Şimdilerde bu tür programları bizim bilader Gökhan yapıyor... Yani eğlence dünyasında bilader var... Duyduğuma göre de bu sektörün hakkını da veriyor bizim Gökhan... Aile içi dedikodu da yaptıktan sonra dönelim gittiğim filme...

Mustafa derseniz yanlış cevap... Bu filme hakkında muhteşem, çok güzel, harika bile deseler gitmeyi düşünmeyecektim... Belki çok çok vaktim olursa tercih ederdim... Can Dündar'ın imzası olan bir iş beni hep ürkütmüştür... Zamanımı boşa harcama korkusu yaratmıştır bende... Bir de para kokusu gelir burnuma... Yahu yine dedikodu yaptık... Biz de akıllandık diyoruz, yok anam yok...Bize  akıl fazla... Gel artık filme değil mi... Gelelim öyleyse

‘Osmanlı Cumhuriyeti' Evet Hafta sonu bu filme gittim. İyi ki de gittim. Uzun süredir sinemaya gidemiyordum... Futbola öyle kaptırdık ki kendimizi sinema ikinci planda kaldı... Allah razı olsun Galatasaray ve  Fenerbahçe bu sene rezil futbollarını sürdürmeye devam edince futbolu ikinci plana atıp, sinemaya tercih etmeyi aklımıza getirdik...

Filmde Ata Demirer başroldeyse beklenti ne olur?  Haliyle bol kahkaha... Kasıklarımıza girecek ağrılar... Gülme krizleri... Eğlenceli bir film... Ama öyle olmadı... Film içinde komik sahneler var... Kahkaha var... Fakat uzun soluklu değil... Filmde, daha çok günümüze uyarlanan tokat gibi cevaplar var... Bizleri kendimize getirecek diyaloglar var... Tüylerin diken diken olduğu sahneler... Gözlerin dolduğu anlar var...

Bence, Osmanlı Cumhuriyeti kaçırılmaması gereken bir film.  Film içeriğini, etkilendiğim sahneleri yazmadım... Sizin seyir keyfinizi bozmak istemedim... Gidin, görün bu filmi... Kaçırmayın....